وقتی یه نفر رفت یعنی رفت...

وقتی نیست یعنی نیست...

ولی اخه....میخواستم بگم: قرارمون این نبود...

ولی انگار داشتم خفه میشدم...هیچی نمیتونستم بگم...

فقط تونستم بگم: ببخشید...!!!

شاید چون هیچی نداشتم بگم.....!   اخه نداره بهتره همینجا تمومش کنیم...                          تو که اینجوری نبودی....!

: حالا شدم....

یعنی به همین سادگی....؟!

:عادت میکنی....!

.....بوققققققققققققق!!!!!

ولی من هنوز عادت نکردم...

پیرمرد عجیبی را دیدم....صورتی استخوانی و هیکلی کمی خموده ...

درچشمهای معصومش میشد خستگی را دید...دستهایی چروکیده و افتاب خورده داشت....

 به نظرم دوست داشتنی میامد ...بین انگشتهایش تسبیح ابی رنگی داشت..

وارد فرش فروشی شد ...نگاهی به اطراف کرد ...بعد پرسید: خانم شما زعفران استفاده نمیکنید...؟!‌من میفروشم...

- نه از اونوقتی که قیمتش رفته بالا دیگه نمیخرم....

پبرمرد از چند نفر دیگر هم پرسید....اما همه...!؟

پیرمرد خسته شد ... نا امید شد ...سکوت کرد و از فرش فروشی خارج شد...

از پشت شیشه نگاهش کردم...سوار موتور شد و ز انجا دور شد بدون حتی یک فروش....!

چه عید زعفرانی داشت این پیرمرد زعفرانی...

همین روزها بود که پرواز کردن را به من اموخت...

ترسیدم ...که گفت: من هیچ وقت زیر پرهای هیچ کس را خالی نکردم

در اوج اسمان بودم ...

که  زیر پرهایم خالی شد...زیر پرهایم را خالی کرده بود...

فریاد نزدم..ارام اشک ریختم....

و حالا من ماندم و سقوط ازاد...